Stoere Schrijfster

Koop zelf een kaart

Heeft u dat nou ook wel eens? Van die liefdevolle dialogen met collega's?

Situatie 1: Er is iemand ziek.

Als er iemand ziek is, sturen we natuurlijk een kaart. Dat is best aardig.

'Is Collega A ziek?', vraag ik als ik een beterschapskaart rond zie gaan.
Er wordt geschreven en geknikt.
'Mag ik ook even mijn naam erop zetten?'
'Koop zelf een kaart!', bitst de kaartkoopster. 'Dit is alleen van afdeling K!'.

Situatie 2: Er is (nog) niemand ziek
(Ongeveer 24 uur na de bitchfight)

'Ik moet met  je praten. Onze langslepende ruzie moet nu eens opgelost worden', doe ik oplossingsgericht.
'Hahahaha! Ik vond het zelf eigenlijk ook wel raar dat ik zo deed'.
'Ik denk erover een website te starten. Het domein is nu nog vrij. www.koopzelfeenkaart.nl.

Gelukkig waren we niet zo lang van de kaart.

De zwakste schakel

Mijn werk is mij lief. Af en toe raakt het me hoe het er aan toe gaat.

Dan raak ik geirriteerd.

Langdradige processen, overleggen in managementteams en collega's die van congressen houden.

'Waarom kan dat niet sneller?', vroeg ik vandaag aan iemand die gek is op het bewaken van processen.

'Alles gaat zo snel als de zwakste schakel in het proces', meende hij.

Les 3. Doe maar normaal

Ze had universitair hoofddocent kunnen worden. Mijn moeder. Maar de tijden waren anders, er werden spruitjes gegeten en de kinderen kregen nog blokjes bespoten worst, kleurstoffen en plastic speelgoed op hun verjaardag. U kent het wel.

Toen ik namelijk een boek van haar las, over afvallen op maat, emotioneel eten, externe eters, eetbuien en chocolaverslaafden, was het alsof mijn moeder geciteerd werd.

'Doe maar normaal'.

Als ze in een gekke bui is, wil ze nog wel eens roepen:

'Doe maar gewoon normaal'.

Als ik ga hardlopen, vindt mijn moeder dat wandelen of fietsen 'ook al heel mooi' is. Ik lees verdorie exact dezelfde woorden in het boek van de universitair hoofddocent Tatjana van Strien!
Af en toe een chocolaatje mag best. Chips door de week is niet nodig. Als je een verjaardagsfeest hebt, eet je 's middags een boterham minder. Koop geen chocoladekoekjes voor eventuele visite, want de kans is groot dat je ze zelf naar binnen werkt.

'Doe maar normaal'.

Maar dat vind ik soms zo moeilijk, mama.

Moeder en vrouw

 
'Jullie moeder was een bijzondere vrouw', zegt een goede vriend van de familie.
Ik hoop dat het nog heel lang duurt voordat iemand zoiets tegen mij zegt.
'Jullie moeder was een bijzondere vrouw'.

De woorden komen te vroeg. Het verdriet te snel. Ik wil opbeurende dingen zeggen tegen mijn vriendin en haar ontroostbare familie. Het blijft stil.

In mijn kamer staat een roos. Speciaal voor Marianne.
Bijzondere moeder en vrouw.

Les 2. Geen zin

'Mama, ik heb geen zin! In al die mail, die zeurende collega's en die f*kking Excel-sheets! En ik lust alleen maar Nespresso! Niet die shit die hier uit de automaat komt. Mama! Ik heb geen zin!'

'Dan maak je maar zin', aldus mijn Annie.

Nee

Sommige dingen wil ik liever niet horen.
Vandaag was het weer zover.
Ik hoorde 'nee'.
Terwijl het 'ja' moest zijn.
Stampvoeten hielp niet.
Ik was te eigenwijs om te gillen.


Ik liet het zo, maar mijn moeder zou aan me kunnen zien dat ik boos was.

Normaal gesproken is Manager best aardig.

*Waar komt die leuke tekening toch vandaan? KLIK!
**Manager had ook nog leuk nieuws. Daarover ooit meer.

In de knoop

Heeft u dat nou ook?
's Ochtends?
Even snel een ketting pakken.

Plastic pepernoten

Collegaliefde is...
plastic pepernoten kopen voor collega's die ze wel lusten.
En nee... dit is geen klopje op mijn eigen schouder.
En nee... ik lust ze ook niet*.

*Hoera! Er is iets slechts dat ik niet lust! Net zoals gevulde koeken en donuts. Ieks!

Olijven

Houdt u er ook zo van? Of behoort u tot de categorie Nederlands die denkt... aan mijn olijf geen polonaise?
Maar als het lezen van prachtige blogs helemaal jouw ding is...
KLIK!

Les 1. De broodtrommel

Mensen beginnen te piepen tijdens de lunch. Het broodje tonijn is niet dik genoeg belegd. En dat voor 1 euro dertig!
'Dan neem je zelf toch lekker je boterhammen met pindakaas mee', doe ik.
'Doe niet zo saai', zegt een andere mevrouw in de rij met ook zo'n duur, dunbelegde broodje.

'Ik bén saai', leg ik uit. Ik pak een bekertje Optimel.
'Je kléédt je in ieder geval niet saai', vindt de mevrouw terwijl ze drie euro tachtig betaalt voor een dunbelegd broodje en een glaasje karnemelk.
Tevreden strijk ik over mijn dure jurkje. Mijn roze broodtrommel onder mijn arm geklemd.

*Offtopic: Vanaf deze week, iedere week een les van mijn oude moeder Annie.
Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Als je dagelijks je lunch in de kantine haalt, ben je al snel vier euro per dag kwijt.